บทวิเคราะห์ อุตสาหกรรมหนังสัตว์ เครื่องหนังและรองเท้าอินเดีย

สถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองมุมไบ
[email protected]

            อินเดีย...ดินแดนภารตะที่นักลงทุนจากต่างประเทศทั่วโลกกำลังให้ความสนใจ สถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองมุมไบ จึงขอนำส่งบทวิเคราะห์ทางเศรษฐกิจอินเดียเกี่ยวกับ อุตสาหกรรมหนังสัตว์ เครื่องหนัง และรองเท้าของอินเดีย ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลกรองจากประเทศจีน มาฝากผู้ประกอบการและ      คอเศรษฐกิจชาวไทยว่า ในแต่ละปีอินเดียจะมีมูลค่าทางการตลาดจากภาคอุตสาหกรรมดังกล่าวมากกว่า 7,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ มีการจ้างงานในภาคการผลิตมากกว่า 2,500,000 คน โดยรัฐทมิฬนาฑูเป็นฐานผลิตที่สำคัญ

            จากสถิติในปี 2553 อินเดียมีการส่งออกสินค้าภาคอุตสาหกรรมหนังสัตว์ เครื่องหนัง และรองเท้า ประมาณร้อยละ 50 ของภาคอุตสาหกรรมดังกล่าวทั้งหมด มูลค่าประมาณ 3,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยมีตลาดที่สำคัญ คือ เยอรมนี สหรัฐอเมริกา อังกฤษ อย่างไรก็ดี อินเดียก็ยังมีการนำเข้าสินค้าหนังสัตว์ เครื่องหนังและรองเท้าจากต่างประเทศด้วยเช่นกัน โดยคิดเป็นมูลค่าประมาณ 871 ล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา แยกเป็นรายกลุ่มอุตสาหกรรม ดังนี้

            กลุ่มหนังสัตว์(Hide and Skin) มีมูลค่าการนำเข้าประมาณ 480 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ขยายตัว   ร้อยละ 21.49 โดยมีการนำเข้าจากประเทศอิตาลีมากที่สุด มูลค่าประมาณ 74.67 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

            กลุ่มเครื่องหนัง (Suitcase, Bag, Wallet, Apparel, Accessory, Etc.) มีมูลค่าการนำเข้าประมาณ 134 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ขยายตัวร้อยละ 51.35 โดยมีการนำเข้าจากประเทศจีนมากที่สุด มูลค่าประมาณ 94.06 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

            กลุ่มรองเท้า (Footwear) มีการนำเข้าสินค้าคิดเป็นมูลค่าประมาณ 257 ล้านดอลลาร์สหรัฐ มีการขยายตัวร้อยละ 76.83 โดยนำเข้าจากประเทศจีนมากที่สุด มูลค่าประมาณ 146.59 ล้านดอลลาร์สหรัฐ 

            ประชากรอินเดียนิยมใช้สินค้าที่ทำจากหนังสัตว์ เนื่องจากเป็นวัสดุที่ทำให้มีความรู้สึกหรูหรา สำหรับผู้บริโภคที่มีรายได้น้อยนิยมบริโภคสินค้าที่ทำจากหนังสัตว์ที่ผลิตในประเทศเนื่องจากมีราคาค่อนข้างต่ำส่วนผู้บริโภคที่มีรายได้ระดับปานกลางขึ้นไปมักจะให้ความสนใจสินค้าที่นำเข้าจากต่างประเทศ โดยเฉพาะสินค้าที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับของสากล เนื่องจาก ผู้ผลิตสินค้าเครื่องหนังในอินเดียจะเป็นผู้ประกอบธุรกิจแบบครัวเรือนและยังไม่มีการนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยมาใช้ในกระบวนการผลิต ส่งผลให้สินค้าที่ผลิตมีคุณภาพต่ำและขาดความหลากหลายในรูปแบบของสินค้า

           อย่างไรก็ดี โอกาสสำหรับสินค้าเครื่องหนังและรองเท้าของไทยในการเจาะตลาดอินเดียนั้น สินค้าไทยมีจุดแข็งในเรื่องของภาพลักษณ์ที่ดีในความรู้สึกของคนอินเดีย ส่งผลให้สามารถแข่งขันกับต่างประเทศ ทั้งนี้ ผู้ประกอบการไทยที่สนใจจะเจาะตลาดอินเดีย ควรให้ความสำคัญในเรื่องของคุณภาพสินค้า การออกแบบ และการสร้างชื่อเสียงของสินค้าให้เป็นที่ยอมรับในอินเดีย โดยมุ่งกลุ่มเป้าหมายไปยังผู้บริโภคที่มีรายได้ระดับปานกลางขึ้นไปซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ อาทิ นิวเดลี มุมไบ บังกาลอร์ เป็นต้น